Zo, weer aan het werk! En mag je kleine ik ook mee?

De zomervakantie loopt langzaam maar zeker weer over in een periode waarin werk of ander dagelijks leven weer hun plek opeisen (net als files, volle agenda’s etc.). Ik wens je veel bevlogenheid toe, of het nu in regulier werk is of als je dat niet (meer) hebt in andere levensinvulling!

Ik schreef een paar weken geleden over hoe iedereen een klein kind meeneemt naar het werk. Benieuwd waar dat in vredesnaam over gaat? Lees hier het artikel alsnog, het maakt het vervolg van dit artikel begrijpelijker.

Diverse lezers reageerden op het artikel. Dankjulliewel! Het helpt mij weer door te gaan met schrijven en het maakt de dialoog (tweerichtingsverkeer) concreet tussen schrijver en lezer.

Wat deed het nadenken over je ‘kleine ik’ met jou?

Een aantal lezers reageerde hoe ze aan het denken werden gezet. Niet voor het eerst, maar het was aanleiding oude gedachten eens af te stoffen en er wat nieuwe gedachten aan toe te voegen. Want of we willen of niet: we zullen levenslang leven met de afdruk van alles uit onze vroege jaren in onze herinnering, gevoelens, gedachten en de manier waarop we de werkelijkheid om ons heen ervaren.

Iemand verwoordde hoe hij zich realiseerde hoe hij op een andere manier kon kijken naar een ‘lastige collega’. Het leverde een mooi gesprek op met die collega waarin ze elkaar voor het eerst écht ontmoetten.

Een ander beschreef hoe ze gedachten kon ordenen die ze zich al wel bewust was, maar waarbij de bril van ‘de kwetsuren van mijn kleine ik’ haar meer inzicht gaf hoe oude pijn ook in het heden nieuwe lasten opleverde en hoe ze daarmee meer erkennend om kon gaan.

En jij? Wat waren jouw gedachten toen je nadacht over je kleine ik? Of welke gedachten riep het op over de kleine ik in de mensen om je heen?

Hoe denk jij over je kleine ik? En wat vindt je kleine ik daarvan?...

“Niet zeuren, anderen hebben het veel erger dan jij!”

Tijdens de contactjes die ik had met lezers en in het nadenken over mijn eigen ‘kleine ik’ werd me opeens iets duidelijk dat ik hier nog graag deel: ook in het nadenken over je kleine ik kan diezelfde kleine ik een rol spelen. Een voorbeeld: iemand die als klein kind leerde ‘wees eens een vent en loop niet zo te zeuren’ merkte, toen hij nadacht over zijn vroegkinderlijke herinneringen (waarin mooie én moeilijke momenten zaten), dat dat stemmetje hem ook nu in 2026 weer maande om te stoppen met dat terugblikken. Daar kreeg hij dan de gedachte over ‘doe nou niet zo stom. Nu loopt je kleine kind zelfs over je kleine kind te zeuren’ en op dat moment trof het hem als nieuw: op een bepaalde manier gijzelde die oude manier van denken (dat stemmetje van vroeger) haar om er écht mee af te  rekenen en er écht de zorg aan te kunnen geven die nodig was.

En zo kunnen allerlei eigenschappen van je kleine ik het in de weg staan om eens liefdevol, zorgend en helend stil te staan bij de last die soms al decennia gedragen wordt.

Denk er eens over na wat het voor effect heeft als je deze boodschappen in je jonge jaren centraal leerde te zetten:

• “Niet zeuren, anderen hebben het veel erger dan jij!”

• “Toen ik zo oud was als jij, stond ik er alleen voor en kon ik mijn eigen boontjes doppen.”

• “Wat hebben we het goed samen! Laten we daar altijd dankbaar voor blijven!”

• “Doe eens wat positiever. Er zijn al genoeg klagers in deze wereld.”

• “Jullie hebben zoveel geluk met jullie jeugd in vergelijking met papa en mama! Jullie hebben echt alles!”

Ja, en nu? Wat is de bedoeling hiervan?

Goede vraag... 😉 Mijn doel met dit onderwerp is om denkstof aan te leveren waardoor je wellicht op een andere (mildere!) manier naar jezelf mag kijken. Wie het verleden niet achter zich aansleept zoals je een anker achter je aan door het zand sleept, maar het verleden het verleden kan laten worden, is vrijer in het huidige leven. Het kan helend zijn om eens liefdevol te zorgen voor je kleine ik die misschien al heel lang niet écht gezien is. Als iets me duidelijk is geworden uit de honderden gesprekken met cliënten is dat hulpbronnen (mensen die je wérkelijk zien, waar je mag zijn wie je bent, mensen die lasten kunnen meedragen in plaats van negeren) van onschatbare waarde zijn.

En wellicht kun jij ook een hulpbron zijn voor je eigen ik. Lach om de mooie momenten, sta stil bij wat er niet was en er wel had moeten zijn, rouw om wat er aan pijn is geweest en waar mogelijk: deel met een ander wat je (te) lang al alleen draagt.

Of je nu weer aan het werk bent of elders mensen tegenkomt: ik wens je mooie ontmoetingen toe van al die volwassenen mét hun kleine ikjes!

Meer weten?

Las je precies waar je behoefte aan had. Mooi zo!... Veel waarschijnlijker is dat je met vragen blijft zitten. Of dat je dingen leest die schuren in plaats van helen.

Zou je mij dat willen laten weten? Ik gebruik het (anoniem) graag in een volgend artikel.

Je mailt me via contact@tussenikenjij.nl  

Verantwoording gebruik van AI

Omdat tegenwoordig veel schrijfsels (te) veel door AI worden gemaakt een korte verantwoording hoe ik AI ingezet heb. Dit artikel is weer geheel geschreven zonder AI, waarna er een (korte) redactieronde door een AI-systeem is gedaan (deze keer ChatGPT). De illustraties zijn gemaakt met behulp van Claude.

Nog even iets belangrijks... 
Vond je dit artikel het lezen waard? Deel het aub. Deze blog wordt bekender als jij daarin een handje helpt. Intussen komen er ook nieuwe lezers via Google zoekopdrachten, maar mond tot mond reclame werkt nóg beter. Bedankt alvast als je wilt delen!

Delen kan heel simpel met de icoontjes hieronder naar Facebook, X, LinkedIN of als link die je bijv. kunt e-mailen.

Wil je updates per e-mail ontvangen als er een nieuwe blog is? Schrijf je dan hieronder in. Let op: de e-mails komen bij sommige mensen in hun map voor ongewenste-mail. Als je de afzender als 'vertrouwd' accepteert, gebeurt dat niet weer.